انواع رفرنس نویسی در کتاب ها انواع رفرنس نویسی در کتاب ها

انواع رفرنس نویسی در کتاب ها

اولین گام برای جلوگیری از سرقت ادبی و رعایت اخلاق علمی استفاده از رفرنس نویسی و ارجاع دهی به منابع اصلی می باشد.


برای جلوگیری از رخداد سرقت علمی در نوشته های علمی بخصوص مقالات، لازم است در تحقیق‌های که در قالب‌های مقاله، کنفرانس، گزارش و از همه مهم‌تر پایان‌نامه کارشناسی ارشد و دکتری، منتشر می کنیم حتما رفرنس نوشته شود. رعایت روش رفرنس نویسی یا ارجاع دهی مناسب اولین گام برای اجتناب از سرقت ادبی است. هرگاه شما از تحقیق، ایده و یا نوشته‌ی فرد دیگری استفاده می‌کنید، لازم است لیست کاملی از اطلاعات نویسنده یا صاحب ایده را، در پایان نوشته‌ی خود تحت عنوان منابع تحقیق، درج نمایید. به این عمل در اصلاح رفرنس نویسی یا ارجاع دهی می‌گویند. در این نوشته قصد داریم به معرفی شناخته شده‌ترین سبک های رفرنس نویسی بپردازیم.

رفرنس نویسی به روش APA (اِی پی اِی) 

روش رفرنس نویسی (APA (American psychological association برای موسسه‌های دانشگاهی توسط انجمن روانشناسی آمریکا، بوجود امد. این روش رفرنس دهی بیشتر برای کارهای پژوهشی و تحقیقات اجتماعی مورد استفاده قرار می‌گیرد. در سبک رفرنس نگاری  APA از هر چهار طرف کاغذ یک اینچ (معادل ۲. ۵۴ سانتی متر) فاصله رعایت می شود. فونت مورد استفاده در این سبک عموما Times New Roman می‌باشد.  در این روش ارجاع دهی بخشی از اطلاعات منبع در متن نوشته می‌‌آید و توضیحات کامل‌تری از مشخصات منبع در انتهای فایل متنی یا همان قسمت منابع یا مآخذ، قید می‌شود. برای مثال اگر قسمتی از نوشته‌ی یک کتاب را مورد استفاده قرار می‌دهیم، بعد از اتمام جمله درداخل پرانتز، نام کتاب- نام نویسنده و سال انتشار را به عنوان رفرنس آن نوشته می‌آوریم. اگر متن استفاده شده ۲ نویسنده داشت نام هر دو را در پرانتز قید می‌کنیم و اگر بیش از ۲ نویسنده داشت، به نوشتن نام اولین نویسنده «و همکاران»، در داخل متن اکتفا می‌کنیم. 

رفرنس نویسی به روش MLA 

سبک MLA عموماً برای نوشته‌های مربوط به شاخه‌ی ادبیات و علوم انسانی، مورد استفاده قرار می‌گیرد. یعنی بیشتر زمان‌هایی که منبع ما از نوع کتاب است، از این روش استفاده می‌کنیم. این روش از استناد، برای هر منبع، نیاز به دو قسمت دارد. یک قسمت در متن اصلی و یک قسمت به انتهای نوشته ‌یعنی بخش منابع یا ارجاعات. در متن اصلی دقیقاً بعد از تمام شدن متن استناد شده از کتاب، در داخل پرانتز، نام خانوادگی نویسنده با یک فاصله و شماره‌ی صفحه قید می‌شود؛ مثل ( کاظمی ۲۵ )، و مابقی اطلاعات مربوط به کتاب در قسمت انتهایی یا همان منابع، آورده می‌شود.
 گاهی نقل مستقیم از گوینده به دلیل اعتباری که به کلام ما می بخشد اهمیت دارد بنابراین در این حالت از روش MLA استفاه می کنیم. در این روش صرفا نام خانوادگی نویسنده و بعد از آن یک فاصله و صفحه ذکر می شود و اطلاعات کتاب شناختی آن منبع نیز در انتهای اثرآورده می شود.

رفرنس نویسی به روش AMA

این سبک از استناد برای مقالات و تحقیقات پزشکی استفاده می‌شود. در این روش رفرنس نویسی به هر منبع یک شماره نسبت داده می‌شود و با آوردن این شماره‌ها در متن نوشته، به منبع مورد نظر اشاره می‌کنیم. در بخش منابع یا ارجاعات هم یک لیست شماره‌گذاری شده از رفرنس‌ها به همراه کلیه‌ی اطلاعات، در اختیار خواننده قرار می‌دهیم.

رفرنس نویسی به روش Chicago 

روش ارجاع دهی شیکاگو بیشتر برای مطالب تاریخی کاربرد دارد. زمانی که شما  قصد انتشار یک متن را دارید، این روش استاندارد محسوب می‌شود. در انتهای هر نقل قول، متن یا نوشته‌ی اقتباس شده از دیگر نویسندگان، از یک شماره استفاده می‌کنیم. توضیحات را می‌توانیم در پی نوشت لحاظ کنیم و در این صورت نیازی به توضیح در فهرست منابع انتهای اثر نیست. فهرست منابع و پی نوشت تنها در فرمت نوشتاری تفاوت دارند.

رفرنس نویسی به روش The Turabian Style یا سبک مکینتاش 

این روش ارجاع دهی با روش CMS از نظر موارد استفاده مشابه است؛ با این تفاوت که سبک رفرنس نویسی CMS برای نوشته‌هایی که قرار به انتشار آنها است، سازماندهی شده است ولی مکینتاش استاندارد انتشار نیست.

رفرنس نویسی به روش IEEE Documentation Style 

سبک IEEE، استانداردی برای تمامی ژورنال‌ها و مجلات انجمن  IEEE می‌باشد. این سبک رفرنس نویسی اکثر مواقع برای مقالات در زمینه‌ی مهندسی و علوم کامپیوتر، استفاده می‌شود. در این روش نیز، مانند سبک ارجاع دهی شیکاگو در متن از اعداد استفاده می‌کنیم و در انتها از فهرست منابع را، لحاظ مینماییم.شماره مراجع بعد از فاصله داخل کروشه قرار میگیرد. اگر در انتهای جمله بود بدون فاصله بعد از آن نقطه قرار می گیرد و اگر در وسط جمله بود بلافاصله بعد از کروشه باید فاصله گذاشته شود.نیازی به استفاده از القاب دکتر، آقا یا خانم و ... و همچنین نیازی به ذکر نام نویسنده نیست.

رفرنس نویسی به روش Iso 690 

این روش رفرنس نویسی یک استاندارد ایزو است که برای ارجاع دهی متون، با هر موضوعی مورد استفاده قرار می‌گیرد. این شیوه ارجاع دهی برای فایل‌های متنی الکترونیکی بیشتر کاربرد دارد (XML-XSL) که از المان‌هایی خاص برای ارجاع، بهره می‌برد. نقطه‌گذاری‌ها و سبک خاص در نوشتن، جزو قواعد این روش نمی‌باشد، بلکه تنها وسیله‌ای برای بهتر ارائه دادن مطلب است.آخرین ورژن ارائه شده در سال ۲۰۱۰ می‌باشد که قابلیت ارجاع به کلیه منابع اطلاعاتی را دارد؛ از جمله کتاب، مقاله، منابع الکترونیکی (نرم افزارها و پایگاه‌های داده)، موسیقی، صدای ضبط شده، تصاویر متحرک و ...

رفرنس نویسی به روش Harvard 

سبک ارجاع دهی Harvard Referencing  سبکی است که در درجه‌ی اول توسط دانشجویان استفاده می‌گیرد. روش ارجاع دهی هاروارد دو نوع استناد را شامل می‌شود:
استناد در متن: زمانی که از یک نقل قول استفاده می‌کنیم، بلافاصله بعد اتمام جمله داخل پرانتز نام نویسنده و سال را قید می‌کنیم. در دیگر موارد از فهرست منابع استفاده می‌کنیم که در این حالت اطلاعات کامل را در فهرست منابع قید می‌کنیم.

 رفرنس نویسی ونکوور Vancouver 

در رفرنس نویسی ونکوور اطلاعات نویسندگان، منابع و سال چاپ، در متن نوشته نمی شود و منابع در متن، به ترتیب شماره آنها در لیست منابع تعریف می شود.
در رفرنس نویسی ونکوور اطلاعات نویسندگان، منابع و سال چاپ، در متن نوشته نمی شود و منابع در متن، به ترتیب شماره آنها در لیست منابع تعریف می شوند. در فصلنامه روانپزشکی و روانشناسی بالینی ایران، منابع فارسی را اغلب در قالب منابع انگلیسی تنظیم می نمایند. نام ژورنالها و مجلات به صورت خلاصه Abbreviation ذکر می شود که براي یافتن نام خلاصه شده مجلات، می توان در بانک اطلاعاتی PubMed قسمت NCBI in Journals مراجعه نمود.

برای مشاوره رایگان و چاپ مقاله می توانید با شماره های 04133373424-09149724933 تماس حاصل نمایید و یا از قسمت ثبت سفارشات درخواست خود را ارسال نمایید.

پر بازدید ترین نوشته ها