تعریف روش تحقیق

آزمایش

آزمایش، روشی تحقیقاتی است که به بررسی رابطه‌ی علّی و معلولی میان متغیرها، تحت شرایطی کاملاً کنترل‌شده می‌پردازد.

در انجام یک آزمایش، پژوهشگر یک فرضیه را می‌آزماید؛ فرضیه بیانیه‌ای است که چگونگی ارتباط میان دو یا چند متغیر را توصیف می‌کند.

پژوهش پیمایشی (بررسی)

بررسی (Survey)، روشی تحقیقاتی است که در آن پاسخ به سؤالات و بیانیه‌های پرسشنامه یا مصاحبه گردآوری می‌شود. از آنجا که جامعه‌ی آماری معمولاً بسیار بزرگ است و بررسی تمامی افراد آن عملاً غیرممکن است، پژوهشگر تعدادی از افراد جامعه را به‌عنوان نمونه انتخاب می‌کند. نمونه بخشی از جامعه است که به نمایندگی از کل افراد، مورد بررسی قرار می‌گیرد.

پس از انتخاب نمونه، پژوهشگر برای طرح سؤالات و ثبت پاسخ‌ها به یک طرح مشخص نیاز دارد. رایج‌ترین ابزارهای این روش عبارت‌اند از:

• پرسشنامه: مجموعه‌ای از بیانیه‌ها و سؤالات از پیش نوشته‌شده.

• مصاحبه: روشی که در آن پژوهشگر شخصاً سؤالاتی را از شرکت‌کننده می‌پرسد و به او اجازه می‌دهد آزادانه پاسخ دهد.

پرسشنامه و مصاحبه می‌توانند شامل دو نوع سؤال باشند:

• سؤالات باز (بی‌انتها): به فرد اجازه‌ی پاسخ‌گویی آزاد می‌دهند.

• سؤالات بسته (مطلق): دارای گزینه‌ها یا پاسخ‌های از پیش تعیین‌شده هستند.

داده‌های ثانویه

علاوه بر آزمایش و پژوهش پیمایشی، استفاده از داده‌های ثانویه (اطلاعاتی که پیش‌تر توسط منابع دیگر گردآوری شده‌اند، مانند آمارهای رسمی، اسناد سازمانی یا پژوهش‌های پیشین) نیز یکی از روش‌های رایج تحقیق است. این رویکرد هزینه و زمان کمتری نیاز دارد، اما پژوهشگر کنترل کمتری بر نحوه‌ی گردآوری اولیه‌ی داده‌ها دارد.